LUNCH WITH GOD

LUNCH WITH GOD

A little boy wanted to meet God.
He packed his suitcase with two sets of his dress and some packets of Cakes and he started his journey.
He walked a long and felt tired.
So he sat in a park on the way and opened a packet to take a cake to eat.
Then he noticed an old woman sitting sad with hunger nearby, so he offered her a piece of cake.
She gratefully accepted it with a wide look and smiled at him. Her smile was so pretty that the boy longed to see it again. After some time he offered her another piece of cake.
Again, she accepted it and smiled at him.
The boy was delighted!
They sat there all afternoon eating and smiling, but they never said a word.
While it grew dark, the boy was frightened and he got up to leave but before he had gone more than a few steps, he ran back and gave her a hug and she kissed him with her prettiest smile.
When the boy opened the door,his mother was surprised by the look of joy on his face. She asked him, "What did you do today that made you look so happy?"
He replied, "I had lunch with God."
Before his mother could respond, he added,
"You know what? She's got the most beautiful smile I've ever seen in my life!"
Meanwhile, the old woman, also radiant with joy, returned to her home.
Her son was stunned by the look of peace on her face and asked,
"Mom, what did you do today that made you so happy?
"She replied, "I ate cakes in the park with God."
Before her son responded, she added,"You know, he's much younger than I expected."

Too often we underestimate the power of
a touch,
a smile,
a kind word,
a listening ear,
an honest compliment,
or the smallest act of caring..,

all of which have the potential to turn a life around.

Remember, nobody knows how God will look like.
People come into our lives for a reason,
for a season,
or for a lifetime.

Accept all of them equally!
AND LET THEM SEE GOD IN YOU !!

www.facebook.com/sameerbhanushali

એક દુધના ગ્લાસથી...

એક ગરીબ છોકરો હતો તેનું નામ હરીશ હતું.
જે પોતાના ભણવાના ખર્ચ માટે ઘરે ઘરે જઈને ચીજો વેચતો હતો.
એક દિવસ એની પાસે કઈ પૈસા ન બચ્યા અને એ ભૂખ્યો પણ હતો. એણે નક્કી કર્યું કે એ સામે ના ઘરે જઈ કૈંક ખાવાનું માંગશે, હરીશ સામેના ઘરે જઈ દરવાજો ખખડાવ્યો એટલે એક સુંદર અને રૂપાળી સ્ત્રીએ દરવાજો ઉઘાડ્યો. એ સુંદર સ્ત્રીને જોતાજ હરીશ હિચખીચાવા લાગ્યો અને ખાવાના બદલે પીવા માંટે પાણી ની માંગણી કરી.
પેલી સુંદર સ્ત્રી ને તરત દેખાયું કે આછોકરો ભૂખ્યો લાગે છે એટલે એણે એક મોટો ગ્લાસભરી દૂધ લાવી હરીશને પીવા કહ્યું. હરીશતો ભૂખ્યોજ હતો એટલે એણે ધીમે ધીમે કરી આખો ગ્લાસ ખાલી કરી દીધો અને પછી સ્ત્રીને પૂછ્યું "આદુધના ગ્લાસ માટે હું તમને શું આપું?", સ્ત્રી સ્મિતસાથે બોલી "તારે આના માટે કઈ આપવાની જરૂરનથી અને એમ પણ કોઈનાપર જો આપણે દયા કરીએતો એના બદલામાં કંઈ લેવું ન જોઈએ."
હરીશે પણતહેદિલ થી આભાર માન્યો અને ત્યાંથી જતો રહ્યો.હરીશ પોતાને ફક્ત શારીરિક સ્વસ્થ નહિ પણઈશ્વર ની દયા દ્રીષ્ટિ છે એમ પણ સમજી ગયો. એ લોકોની મદદ પણ કરવા લાગ્યો.

અમુક વર્ષો પછી પેલી સુંદર સ્ત્રી બીમાર રહેવા લાગી, ગામ નો ડોક્ટર ચકિત થઇ ગયો કે આને કોઈ દવાની અસર કેમ નથી થતી. એટલેડોકટરે તેને મોટા શહેરના સ્પેશ્યાલીસ્ટ પાસેબીમારી નો ઈલાજ કરાવવા મોકલી.
તે સ્પેશ્યાલીસ્ટ એટલે ડોક્ટર હરીશ.

જયારે હરીશેને ગામનું નામ ખબર પડી એટલે એની આંખમાં અજાણ્યું હેત આવી ગયું અને તરત જપોતાનો ડોક્ટર વાળો ગાઉન પહેરી પેલી સ્ત્રીને જોવા નીચે વેઈટીંગ એરિયા માં ગયો નેખાતરી કરી કે એ એજ સ્ત્રી હતી કે નહિ.એ પહેલી નજરમાજ એ સ્ત્રીને ઓળખી ગયો, એપાછો પોતાની કેબીન માં ચાલ્યો ગયો અનેપોતાથી બની શકે તે પ્રયત્નો કરી એસ્ત્રીનો ઈલાજ કરવાનું નક્કી કર્યું.
એ દિવસથી તેણે લાંબા ગાળા સુથી પોતાનું પૂર્ણ ધ્યાન તે સ્ત્રીના ઇલાજમાં પોરવી એને સ્વસ્થ અને રોગમુક્ત કરી. ડોક્ટર હરીશે એ સ્ત્રીનું હોસ્પિટલ નુંબીલ પોતાની મંજુરી માટે પોતાની પાસે મગાવ્યું. હરીશે બીલ જોઈ એના પર કંઈક લખી એ બીલપેલી સ્ત્રીના રૂમ માં મોકલાવી દીધું.એ સ્ત્રી ને થયું કે ઘણો ખર્ચો થયો હશે એટલેએણે વિચાર્યું હવે બાકીની જિંદગી આ બીલચુકવવામાં જશે.
છેવટે એણે બીલ જોયુંતો એમાં લખ્યું હતું કે :
"એક દુધના ગ્લાસથી બીલપૂર્ણ ચૂકતે - હસ્તાક્ષર ડોક્ટર હરીશ."
સ્ત્રીની આંખો ભરાઈ આવી ને હૃદય થી સ્મિત છલકાય.
www.sameerbhanushali.blogspot.com

Give Happiness to other despite our own situations

Two men, both seriously ill, occupied the same hospital room. One man was allowed to sit up in his bed for an hour each afternoon to help drain the fluid from his lungs. His bed was next to the room's only window. The other man had to spend all his time flat on his back. The men talked for hours on end. They spoke of their wives and families, their homes, their jobs, their involvement in the military service, where they had been on vacation..

Every afternoon, when the man in the bed by the window could sit up, he would pass the time by describing to his roommate all the things he could see outside the window. The man in the other bed began to live for those one hour periods where his world would be broadened and enlivened by all the activity and color of the world outside. The window overlooked a park with a lovely lake. Ducks and swans played on the water while children sailed their model boats. Young lovers walked arm in arm amidst flowers of every color and a fine view of the city skyline could be seen in the distance. As the man by the window described all this in exquisite details, the man on the other side of the room would close his eyes and imagine this picturesque scene.

One warm afternoon, the man by the window described a parade passing by. Although the other man could not hear the band - he could see it in his mind's eye as the gentleman by the window portrayed it with descriptive words. Days, weeks and months passed.

One morning, the day nurse arrived to bring water for their baths only to find the lifeless body of the man by the window, who had died peacefully in his sleep. She was saddened and called the hospital attendants to take the body away.

As soon as it seemed appropriate, the other man asked if he could be moved next to the window. The nurse was happy to make the switch, and after making sure he was comfortable, she left him alone. Slowly, painfully, he propped himself up on one elbow to take his first look at the real world outside. He strained to slowly turn to look out the window besides the bed. It faced a blank wall. The man asked the nurse what could have compelled his deceased roommate who had described such wonderful things outside this window. The nurse responded that the man was blind and could not even see the wall. She said, 'Perhaps he just wanted to encourage you.'

Epilogue:
There is tremendous happiness in making others happy, despite our own situations. Shared grief is half the sorrow, but happiness when shared, is doubled.
If you want to feel rich, just count all the things you have that money can't buy. 'Today is a gift, that is why it is called The Present .'

***************************************************************

આ લેખ વાંચતા માત્ર 37 સેકન્ડ લાગશે અને
તમારો વિચાર બદલાઇ જશે.

બે પુરુષો ગંભીરપણે બીમાર હતા,અને બેઉને એક જ
રુમમાં રાખ્યા હતાં..
એક માણસને તેના ફેફસામાંના પ્રવાહી કચરાના નિકાસ
માટે દર બપોરે એક કલાક માટે તેમના પલંગ
માં બેઠા થવાની પરવાનગી આપવામાં આવી હતી.
રૂમમાં ફક્ત એકજ બારી હતી અને તેની પાસે આ
ભાઇનો પલંગ હતો.
જ્યારે બીજા માણસને હંમેશા લાંબા થઇને સૂતાં જ રહેવું
પડતું.
આ બન્ને કલાકો સુધી વાતો કર્યા કરતા.તેઓ
તેમના પત્ની, પરિવાર, ઘર, નોકરી, તેઓ
વેકેશનમાં ક્યાં ક્યાં ફરવા જતા વગેરે વિશે
વાતો કરતાં.

દરરોજ બપોરે, જ્યારે પહેલો માણસ બેઠો થતો ત્યારે
બેઠા બેઠા બીજાં દર્દી ને બારીની બહારની દુનિયાં નું
વર્ણન કરતાં સમય પસાર કરતો. બપોરનો આ એક કલાક
બીજા માણસ માટે જાણે જીવંત બની જતો અને
તેની દુનિયા હોસ્પિટલનાં રૂમ સુધી સિમિત ન
રહેતા બહારનાં વિશ્વ સુધી પહોંચતી…
“બારીની બહાર એક સુંદર બગીચો અને તળાવ છે.
તળાવમાં બતક અને હંસ રમે છે. બીજી તરફ
બાળકો કાગળની હોડી બનાવીને રમે છે. વિવિધ
રંગના ફુલો વચ્ચે પ્રેમી યુગલો હાથમાં હાથ નાખીને
ચાલી રહ્યા છે અને દૂર ક્ષિતિજ સુધી વિશાળ આકાશનું
નયનરમ્ય દ્શ્ય નજરે ચડે છે…”

પહેલો માણસ જ્યારે આવું વર્ણન કરતો ત્યારે બીજો માણસ પોતાની આંખો બંધ કરીને કલ્પનામાં આ બધુ નિહાળતો.
એક ઉષ્માભરી બપોરે પહેલા માણસે નજીકથી પસાર
થતી પરેડનું વર્ણન કર્યુ જોકે બીજા માણસને પરેડ
બેન્ડનો અવાજ સંભળાતો નહોતો પરંતુ તે
પોતાની કલ્પનામાં આ દ્શ્ય જોઇ શકતો હતો.
આ રીતે દિવસો અને મહિનાઓ પસાર થવા લાગ્યા….
એક દિવસ સવારે,નર્સ તેમના સ્નાન માટે
પાણી લાવ્યા અને જોયું તો પહેલી વ્યક્તિ ચિર
નિદ્રામાં પોઢી ગઇ હતી પલંગ પર ફક્ત તેનું ફક્ત
નિર્જીવ શરીર પડ્યું હતું.
નર્સને અત્યંત દુખ થયું અને હોસ્પિટલ એટેન્ડન્ટ્સને
બોલાવી શરીર લઇ જવા માટે કહેવામાં આવ્યુ.
બારી પાસેનો પલંગ ખાલી પડયો!

થોડા દિવસો પછી…બીજા વ્યક્તિએ પોતાને
બારી પાસેનાં પલંગ પર ખસેડવાની ઇચ્છા વ્યક્ત કરી.
નર્સે પણ ખુશી ખુશી તેમને ત્યાં ખસેડવાની વ્યવસ્થા કરી અને જતાં રહ્યા.
હવે આ વ્યક્તિ એ ધીમે ધીમે, થોડું કષ્ટ કરીને,
બારી પાસે બેઠાં થવાની કોશિશ કરી. એક હાથની કોણી કોણી ટેકવી તેમણે બહારની વાસ્તવિક દુનિયાનો પ્રથમ દેખાવ લેવા માટે પોતાની નજર ફેરવી અને જોયું તો શું?
.
.
બારીની સામે ફક્ત એક દિવાલ હતી. તેને કઇ સમજાયું
નહીં. તેણે નર્સને પુછ્યું પહેલો વ્યક્તિ શા માટે
બારીની બહાર અદ્ભુત વસ્તુઓનું વર્ણન્ કરતો? – જ્યારે
અહીં તો ખાલી દિવાલ જ છે!
નર્સે કહ્યું “પેલો માણસ અંધ હતો અને આ દિવાલ પણ જોઈ ન શકતો, તે તો ફક્ત તમને પ્રોત્સાહિત
કરવા માગતો હતો!”

ઉપસંહાર:
બીજાને ખુશ કરવા એ સૌથી મોટુ સુખ છે
પછી આપણી પરિસ્થિતિ ગમે તે હોય! દુઃખ વહેંચવાથી
અડધુ થાય છે, અને સુખ વહેંચવાથી બમણું થાય છે. તમને સમૃદ્ધિનો અનુભવ કરવો હોય તો તે
વસ્તુઓની ગણતરી કરો જે તમારી પાસે છે અને
પૈસાથી ખરીદી નથી શકાતી!”
આજ તો સૌગાદ છે તેથી જ તો તેને “Present” કહેવાય છે.
મિત્રો સાથે શેર કરો :
તમે પણ ઓછામાં ઓછું એક જીવન તો બદલી જ શકો છો!

Pencil (Child) & Eraser (Parents)

Pencil: I'm sorry.

Eraser: For what? You didn't do anything wrong.

Pencil: I'm sorry, you get hurt because of me. Whenever I made a mistake, you're always there to erase it. But as you make my mistakes vanish, you lose a part of yourself and get smaller and smaller each time.

Eraser: That's true, but I don't really mind. You see, I was made to do this, I was made to help you whenever you do something wrong, even though one day I know I'll be gone. I'm actually happy with my job. So please, stop worrying I hate seeing you sad.

"Our Parents are like the eraser, whereas we children are the pencil. They're always there for their children, cleaning up their mistakes. Sometimes along the way they get hurt and become smaller (older and eventually pass on)
Take avery good care of your Parents, treat them with kindness and most especially love them."

Please share it.

THE BOILING FROG SYNDROME.

THE BOILING FROG SYNDROME !!

Human Beings and frogs are the two creatures in nature who have tremendous power to adjust.

Put a frog in a vessel of water and start heating the water.
As the temperature of the water rises, the frog is able to adjust its body temperature accordingly.

The frog keeps on adjusting with increase in temperature.
Just when the water is about to reach boiling point, the frog is not able to adjust anymore.

At that point the frog decides to jump out. The frog tries to jump but is unable to do so, because it lost all its strength in adjusting with the water temperature.

And very soon the frog dies.

What killed the frog ?

Many of us would say the boiling water...
But the truth is...
what killed the frog was its own inability to decide when it had to jump out.

We all need to adjust with people and situations, but we need to be sure when we need to adjust and when we need to face.
There are times when we need to face the situation and take the appropriate action.
If we allow people to exploit us physically, emotionally or financially, they will continue to do so.

We have to decide when to jump !!
Let us jump while we still have the strength.

Right decision taken wrong time can be wrong. Take a Right step at Right Time. 

Letter from married girl to mother.

Letter from a newly married girl to her mother.

Dear mom,

Like every normal girl, I was excited about marriage right from my childhood days. I never thought beyond the time that I would spend happily with my prince charming.

But today when I am married, I realize that marriage is not all roses. It’s not just about being with your beloved and having a gala time. There is so much more to it. It comes with its own share of responsibilities, duties, sacrifices and compromises.
I can’t wake up anytime I want to. I am expected to be up and ready before everyone else in the family. I can’t laze around in my pyjamas throughout the day. I am expected to be presentable every time. I can’t just go out anytime I want to. I am expected to be sensitive to the needs of the family. I just can’t hit the bed anytime I want to. I am expected to be active and around the family. I can’t expect to be treated like a princess but am supposed to take care of everyone else in the family.

And then I think to myself, ‘why did I get married at all?’ I was happier with you, mom.  Sometimes I think of coming back to you and getting pampered again. I want to come home to my favorite food cooked by you every evening after a nice outing with friends. I want to sleep on your laps like I have no worry in this world.

But then I suddenly realize, had you not got married and made such sacrifices in your life, I wouldn’t have had so many wonderful memories to hang on to.
And suddenly, the purpose of all this becomes clear- to return the same comfort, peace and happiness to my new family that I got from you.
And I am sure that as time would pass, I would start loving this life equally as you do.

Thank you mom for all the sacrifices and compromises you made. They give me the strength to do the same.

Love you always Mom.

मुलगा & आजार वडिल औषधं

नक्कीच वाचा:विचार करा.

मुलगा नुकताच ऑफिस मधून थकून घरी आलेला.
त्याच्या वडिलांना दम्याचा आजार असतो, ते विचारतात "बेटा माझे औषधं आणली काय, काल पासून संपली आहेत."
मुलगा : "मी आज खूप थकून आलो आहे, मी उद्या घेवून
येईन."
बाप: "ठीक आहे बेटा तू आराम कर, खूप थकला असशील !"

(रात्री अचानक त्याच्या वडिलांना त्रास सुरु होतो.....घरी औषधं नसल्यानं त्यांना दवाखान्यात नेई पर्यंत त्यांचा मृत्यू
होतो...)

काही दिवसानंतर मुलाला त्याच्या रूम ची सफाई
करतांना जुनी डायरी सापडते.
ती त्याच्या वडिलांची असते, त्यात त्याला ३० वर्ष
अगोदरची एक लिहिलेली नोंद सापडते, ती असते..
"आज माझ्या सोन्याला ताप आला होता, 'Taxi' न
मिळाल्यामुळे व दवाखान्याची लिफ्ट बंद असल्यामुळे
त्याला खांद्यावर नेतांना थोडा त्रास झाला, पण
माझं बाळ आता शांत झोपी गेला आहे..(वेळ :
रात्री २ वाजता..)"
त्या मुलाच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले पण ...
आता सर्व संपले होते !!

तुमच्या आई वडिलांना कधीच दुख: देऊ नका..
तुम्ही आज जे काही आहातते त्यांच्यामुळे..
त्यामुळे त्यांना त्रास होईल असं कधीच वागू नका..
आवडली तर share नक्की करा...

बुद्धि, लज्जा, हिम्मत, तंदुरूस्ती

एक आदमी जंगल से गुजर रहा था । उसे चार स्त्रियां मिली ।

उसने पहली से पूछा - बहन तुम्हारा नाम क्या हैं ?
उसने कहा "बुद्धि "
तुम कहां रहती हो?
मनुष्य के दिमाग में।

दूसरी स्त्री से पूछा - बहन तुम्हारा नाम क्या हैं ?
" लज्जा "।
तुम कहां रहती हो ?
आंख में ।

तीसरी से पूछा - तुम्हारा क्या नाम हैं ?
"हिम्मत"
कहां रहती हो ?
दिल में ।

चौथी से पूछा - तुम्हारा नाम क्या हैं ?
"तंदुरूस्ती"
कहां रहती हो ?
पेट में।

वह आदमी अब थोडा आगे बढा तों फिर उसे चार पुरूष मिले।

उसने पहले पुरूष से पूछा - तुम्हारा नाम क्या हैं ?
" क्रोध "
कहां रहतें हो ?
दिमाग में,
दिमाग में तो बुद्धि रहती हैं,
तुम कैसे रहते हो?
जब मैं वहां रहता हुं तो बुद्धि वहां से विदा हो जाती हैं।

दूसरे पुरूष से पूछा - तुम्हारा नाम क्या हैं ?
उसने कहां -" लोभ"।
कहां रहते हो?
आंख में।
आंख में तो लज्जा रहती हैं तुम कैसे रहते हो।
जब मैं आता हूं तो लज्जा वहां से प्रस्थान कर जाती हैं ।

तीसरें से पूछा - तुम्हारा नाम क्या हैं ?
जबाब मिला "भय"।
कहां रहते हो?
दिल में तो हिम्मत रहती हैं तुम कैसे रहते हो?
जब मैं आता हूं तो हिम्मत वहां से
नौ दो ग्यारह हो जाती हैं।

चौथे से पूछा तुम्हारा नाम क्या हैं?
उसने कहा - "रोग"।
कहां रहतें हो?
पेट में।
पेट में तो तंदरूस्ती रहती हैं,
जब मैं आता हूं
तो तंदरूस्ती वहां से
रवाना हो जाती हैं।

जीवन की हर विपरीत परिस्थिथि में यदि हम उपरोक्त वर्णित बातो को याद रखे तो कई चीजे टाली जा सकती ह।

Save Girl child from Abortion

एक स्त्री एक दिन एक स्त्रीरोग विशेषज्ञ के
पास के गई और बोली,
" डाक्टर मैँ एक गंभीर समस्या मेँ हुँ और मेँ
आपकीमदद चाहती हुँ । मैं गर्भवती हूँ,
आप किसी को बताइयेगा नही मैने एक जान
पहचान के सोनोग्राफी लैब से यह जान लिया है कि मेरे गर्भ में एक बच्ची है । मै पहले से एकबेटी की माँ हूँ और मैं किसी भी दशा मे दो बेटियाँ नहीं चाहती ।"

डाक्टर ने कहा ,"ठीक है, तो मेँ
आपकी क्या सहायता कर सकता हु ?"
तो वो स्त्री बोली," मैँ यह चाहती हू कि इस गर्भ को गिराने मेँ मेरी मदद करें ।"
डाक्टर अनुभवी और समझदार था।

थोडा सोचा और फिर बोला,"मुझे लगता है कि मेरे पास एक और सरल रास्ता है जो आपकी मुश्किल को हल कर देगा।"
वो स्त्री बहुत खुश हुई..
डाक्टर आगे बोला, " हम एक काम करते है आप दो बेटियां नही चाहती ना ?? ?
तो पहली बेटी को मार देते है जिससे आप इस अजन्मी बच्ची को जन्मदे सके और
आपकी समस्या का हल भी हो जाएगा. वैसे
भी हमको एक बच्ची को मारना है तो पहले
वाली को ही मार देते है ना.?"
तो वो स्त्री तुरंत बोली"ना ना डाक्टर.".!!!
हत्या करनागुनाह है पाप है और वैसे भी मैं
अपनी बेटी को बहुत चाहती हूँ । उसको खरोंच भी आती है तो दर्द का अहसास मुझे होता है.

डाक्टर तुरंत बोला, "पहले कि हत्या करो या अभी जो जन्मा नही उसकी हत्या करो दोनो गुनाह है पाप हैं ।"
यह बात उस स्त्री को समझ आ गई । वह स्वयं की सोच पर लज्जित हुई और पश्चाताप करते हुए घर चली गई ।

क्या आपको समझ मेँ आयी ?
अगर आई हो तो SHARE करके दुसरे
लोगो को भी समझाने मे मदद कीजिये.  महेरबानी. बडी कृपा होगी ।
हो सकता है आपका ही एक
share किसी की सोच बदल दे.. और एक कन्या भ्रूण सुरक्षित, पूर्ण विकसित
होकर इस संसारमें जन्म ले..

www.facebook.com/sameerbhanushali

જીવનના સાત પગલા

જીવનના સાત પગલા :

(૧) જન્મ....

એક અણમોલ સોગાદ છે,
 
જે ભગવાનની ભેટ છે.....

(૨) બચપણ
 
મમતાનો દરિયો છે જે પ્રેમથી ભર્યો છે,
 
જે ડુબી શક્યો તે તરી ગયો છે....

(૩) તરુણાવસ્થા
     કંઇ વિચારો, કંઇ આશાઓનો પહાડ છે.
 
     મેળવવાની અનહદ આશા અને લુટવાની તમન્ના છે.
 
    તરુણાવસ્થા એટલે તરવરાટ, થનગનાટ...
 
     અને અનેક નવી મૂંઝવણો....

(૪) યુવાવસ્થા
 
બંધ આંખોનું એ આંધળુ સાહસ છે...
 
  તેમા જોશ છે, ઝનુન છે, ફના થવાની ઉમ્મીદો ..
 
  અને કુરબાન થવાની આશા છે.

(૫) પ્રૌઢાવસ્થા
 
ખુદને માટે કશુ ન વિચારતા...
 
બીજા માટે કરી છુટવાની ખુશી છે.
 
કુટુંબ માટે કંઇ કરી છુટવાની જીજીવિશા છે.
 
(૬) ઘડપણ    
 
વિતેલા જીવનના સરવાળા બાદબાકી છે,
 
જેવું વાવ્યું તેવું લણવાનો સમય છે...

(૭) મરણ
 
જીદગીની કિતાબના પાના ખુલ્લા થશે...
 
નાડીએ નાડીએ કર્મ તૂટશે..
 
પાપ-પૂણ્યનો મર્મ ખુલશે...
 
ધર્મ-કર્મનો હિસાબ થશે...
 
સ્વર્ગ-નરકનો માર્ગ થશે....
 
પોતાનાનો પ્યાર છુટશે.........
 
અને...  સાત પગલા પુરા થશે.....

માટે..
 
સાત પગલાની..  પાણી પહેલા પાળ બાંધો....

(૧) જીદગીને કોઇપણ જાતની શરત વગર પ્રેમ કરો.

(૨) તમે નહી ખર્ચેલા નાણાના તમે ચોકીદાર છો,  
       માલીક નથી!

(૩) દુનિયામા દરેક માણસ એમજ સમજે છે કે...
      તે ..  પોતે જ... ચાલાક છે...!
 
   પરંતુ જ્યારે કુદરતનો તમાચો પડે છે
  ત્યારે માંની છઠ્ઠીનું ધાવણ યાદ આવી જાય છે! 
  માટે તમારી હોશીયારી તમારી પાસે જ રાખો!

(૪) જો તમને...
      પહેરવા કપડા, રહેવા ઘર અને..
      બે ટાઇમ અન્ન મળતું હોય તો...
      ઉપરવાળાનો આભાર માનજો..
 
તમારાથી બીજા કેટલા સુખી છે..
તે જોવા કરતા બીજા કેટલા દુઃખી છે..
તે જોશો તો... તમારે માટે સ્વર્ગ અહીં જ છે!

(૫) તમે પૈસાદાર હો કે ગરીબ..
     બધા અંતે મ્રુત્યુને જ વરે છે!
    મુખ્ય વાત તો એ જ છે કે..
    તમારી ખોટ કેટલાને પડી?
   તમારી યાદમા કેટલી આંખો ભીની થઇ!

મને ટી.વી. બનાવી દો...

♥મને ટી.વી. બનાવી દો...♥

એક નાનકડી સ્ટોરી.
દોસ્તો એક વાર જરુર વાંચજો...તમારી આંખમાં પણ જરજળીયા આવી જાશે.

એક દિવસ એક પ્રથમિક શાળાના શિક્ષિકાએ પોતાના વિદ્યાર્થીઓને કહ્યું કે...ચાલો બાળકો આજે તમે એક નિબંધ લખીને મને આપો....નિબંધનો વિષય છે :--”જો ભગવાન તમને કાંઇ માંગવાનું કહે તો ઇશ્વરની પાસે તમે શું માંગશો??”

બાળકોએ તો ઉત્સાહમાં આવી નિબંધ લખી આપ્યો. ત્યારબાદ શિક્ષિકા તેનિબંધો ઘેરતપાસવા લઇ ગયા. સાંજે જ્યારે તે નિબંધો તપાસી રહ્યા હતા.ત્યાં તેમના પતિ રૂમમાં આવ્યા નેજોયું તો તે શિક્ષિકા રડી રહ્યા હતા.તેમણે પૂછ્યું,” કેમ શું થયું ? કેમ રડે છે ?”
શિક્ષિકાએ કહ્યું,” હું મારા વિદ્યાર્થીઓનાં નિબંધો તપાસું છું”તેમના પતિને એક કાગળ આપતા તે બોલ્યાં’“જુઓ, તમે પણ આ નિબંધ વાંચી જુઓ”તેમના પતિએ નિબંધ વાંચ્યો.

તેમાંતે બાળકે લખ્યું હતું :-
” હે ઇશ્વર જો તારે મને કાંઈ આપવું જ હોય તો તું મને ટેલીવીઝન (ટી.વી.)બનાવી દે. હું તેનું સ્થાન ગ્રહણ કરવા માંગું છું. હું ટી.વીની જેમઘરમાં રહેવા માંગું છું. જેને માટેઘરમાં ખાસ જગ્યા હોય. મારી આસપાસ મારાં કુટુંબનાં તમામ સભ્યો હોય.અને સાચ્ચે જ હું ગંભીર રીતે આ કહું છું. જેથી મારા કુટુંબનાં તમામ સભ્યોનું હું મારા તરફજ ધ્યાન ખેંચી શકું. તેઓ કોઇ પણ વગરની ખલેલ પાડ્યા વગર મને એકચિત્તે સાંભળે અને કોઇ સવાલો નપૂછે.”
”જ્યારે ટીવી બંધ હોય ત્યારે પણ લોકો જેમ તેની ખાસ સંભાળ રાખે છે,તેમ મારી પણ સંભાળ રાખે. જ્યારે પપ્પા કામ પરથી ઘેર આવે ત્યારે તેઓ સખત થાકેલા હોવા છતાં હું ટી વી બની ગયો હોવાથી મને તેમની કંપની મળી રહે. અને હું મારી મમ્મી જ્યારે દુઃખી હોય કે ટેન્શનમાં હોય ત્યારે મને અવગણવાને બદલે મને જ જોવા ઝંખે.””અને મારી સાથે રહેવા માટે મારા ભાઇબહેનો લડાલડી કરે. હું તેવું અનુભવવા માંગું છું કે બધી જ વસ્તુઓ એક બાજુએ મૂકીને કુટુંબનાં સભ્યો મારા માટે સમય ફાળવે.”
”અને છેલ્લે મને ટી.વી બનાવી દો જેથી હું મારા કુટુંબને સુખ, આનંદ આપી શકું અને તેમનું મનોરંજન કરી શકું.... હે ભગવાન હુંબીજું કાંઇ નથી માંગતો, પણ ઇચ્છું છું કે તમે મને ટી.વી બનાવી દો.”

શિક્ષિકાની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહી રહ્યાં હતાં.તેમના પતિ બોલ્યા :-
”હે ભગવાન...!! બિચારું બાળક..!! કેવા ભયાનક માતા- પિતા છે !!”
શિક્ષિકા ચોધાર આંસુ સારતાં પોતાના પતિની સામે જોયું અને દયામણા અવાજેબોલ્યા :
”આ નિબંધ આપણા દીકરાએ લખેલો છે.”

*************************************

દોસ્તો આવુ ઘણી વાર બનતુ હસે જ... :
કે આપણે આપણા જ બાળકો ને ટાઇમ નથી આપી શકતા..આપણા જ બાળકો આપણા પ્રેમ ના ભુખ્યા રહી જાય છે !
આપણે થાકેલા હોય અને ઘરે જઇ ને સુઇ જતાહોઇ છીએ અથવા ટી.વી. સામે બેસી જતા હોય છીએ... દોસ્તો આ પોસ્ટ એટલી શેર કરજો કે કોઇ બાળક ની આવી હાલત ના થાય.

for more beautifull readings :
www.facebook.com/sameerbhanushali

NAILS IN THE WALL (Anger Managment)

Make sure you read all the way down to the last sentence.
(Most importantly the last sentence)

There once was a little boy who had a bad temper.
His Father gave him a bag of nails and told him that every time he lost his temper,he must hammer a nail into the back of the wall.

The first day the boy had driven 37 nails into the wall.
Over the next few weeks, as he learned to control his anger, the number of nails hammered daily gradually dwindled down.

He discovered it was easier to hold his temper than to drive those nails into the wall.
Finally the day came when the boy didn't lose his temper at all. He told his father about it and the father suggested that the boy now pull out one nail for each day that he was able to hold his
temper.

The days passed and the young boy was finally able to tell his father that all the nails were gone.
The father took his son by the hand and led him to the wall.
He said, 'You have done well, my son, but look at the holes in the wall.
The wall will never be the same. When you say things in anger, they leave a scar just like this one.
Once you hurt ur loved ones It won't matter how many times you say I'm sorry, the wound will still be there.
A verbal wound is as bad as a physical one.

Please forgive me if I have ever left a hole in your life.

www.facebook.com/sameerbhanushali

Boy... Tree... Parents

A long time ago, there was a huge apple tree.
A little boy loved to come and play around it every day. He climbed to the treetop, ate the apples, and took a nap under the shadow. He loved the tree and the tree loved to play with him.

Time went by, the little boy had grown up and he no longer played around the tree every day.

One day, the boy came back to the tree and he looked sad.

"Come and play with me", the tree asked the boy.

Boy: "I am no longer a kid, I do not play around trees anymore" the boy replied. "I want toys. I need money to buy them."

Tree: "Sorry, but I do not have money, but you can pick all my apples and sell them. So, you will have money."

The boy was so excited. He grabbed all the apples on the tree and left happily. The boy never came back after he picked the apples. The tree was sad.

One day, the boy who now turned into a man returned and the tree was excited.

"Come and play with me" the tree said.

"I do not have time to play. I have to work for my family. We need a house for shelter. Can you help me?"

"Sorry, but I do not have any house. But you can chop off my branches to build your house." So the man cut all the branches of the tree and left happily. The tree was glad to see him happy but the man never came back since then. The tree was again lonely and sad.

One hot summer day, the man returned and the tree was delighted.

"Come and play with me!" the tree said.

"I am getting old. I want to go sailing to relax myself. Can you give me a boat?" said the man.

"Use my trunk to build your boat. You can sail far away and be happy."

So the man cut the tree trunk to make a boat. He went sailing and never showed up for a long time.

Finally, the man returned after many years.

"Sorry, my boy. But I do not have anything for you anymore. No more apples for you", the tree said.

"No problem, I do not have any teeth to bite" the man replied.

Tree : "No more trunk for you to climb on."

"I am too old for that now" the man said.

"I really cannot give you anything, the only thing left is my dying roots," the tree said with tears.

"I do not need much now, just a place to rest. I am tired after all these years," the man replied.

"Good! Old tree roots are the best place to lean on and rest, come sit down with me and rest." The man sat down and the tree was glad and smiled with tears.

This is a story of everyone...
The tree is like our parents. When we were young, we loved to play with our Mum and Dad. When we grow up, we leave them; only come to them when we need something or when we are in trouble. No matter what, parents will always be there and give everything they could just to make you happy.

You may think the boy is cruel to the tree, but that is how all of us treat our parents. We take them for granted.
We don't appreciate all they do for us, until it's too late....

www.facebook.com/sameerbhanushali

Value Every Women & Motherland

The Best Lines ever said by a Man... :

When I was born, A Woman was there to hold me... 

 My Mother !!

As I grew up as a child, A woman was there to care & play with me... 

 My sister

I went to school, A Woman was there to help me learn...                        
My Teacher!!

I became depressed when I lost, A Woman was there to offer a shoulder...
My Girlfriend!!

I needed compatibility, company & Love, A Woman was there for me... 
My Wife !! 

I became tough, A Woman was there to melt me...                                      
My Daughter!!

When I will die, A Woman will be there to absorb me in... 
My Motherland!!

If you are a Man, value every Woman...
&
If you are a Woman, feel proud to be one !